Georges Salameh: OLIVESCAPES

* CLICK ON IMAGES TO SEE LARGER

white and black bags

OLIVESCAPES (2016 - ...)

Olivescapes, as a body of work, is an attempt to capture a sense of tragedy.

I visited the island of Crete for the first time in 1996, when I was doing my military service... Two decades later, I began returning to the island for short visits. During long walks, I tried to capture fleeting glimpses of that ancient aura. The Cretan landscapes and its urban environments, bathed in the natural, theatrical light of the Mediterranean Sea, constantly eluded me.

Since the birth of my second son on the island in 2024, my visits have become more frequent and prolonged, and the remembrance of that sense of tragic destiny has become more intense but invisible.

couple & lighthouse

Το Olivescapes (Τοπία της Ελίας), ως σύνολο έργων, είναι μια προσπάθεια να αποτυπώσω μια αίσθηση του τραγικού.

Επισκέφθηκα το νησί της Κρήτης για πρώτη φορά το 1996, όταν έκανα μέρος της στρατιωτικής μου θητείας... Δύο δεκαετίες αργότερα, άρχισα να επιστρέφω στο νησί για σύντομες επισκέψεις. Κατά τη διάρκεια των μακρινών περιπάτων μου, προσπαθούσα να συλλάβω φευγαλέες πνοές αυτής της αρχαίας αύρας. Τα κρητικά τοπία και τα αστικά περιβάλλοντα, λουσμένα στο φυσικό, θεατρικό φως της Μεσογείου, μου διέφευγαν διαρκώς.

Από τη γέννηση του δεύτερου γιου μου στο νησί το 2024, οι επισκέψεις μου έχουν γίνει πιο συχνές και παρατεταμένες, και η ανάμνηση αυτού του αισθήματος του τραγικού ορισμού έχει γίνει πιο έντονη, αλλά αόρατη.

Stefania

Olivescapes (Paysages d'oliviers), en tant que corpus d'œuvres, est une tentative de capturer un certain sentiment tragique.

J'ai visité l'île de Crète pour la première fois en 1996, alors que j'effectuais mon service militaire... Deux décennies plus tard, Au cours de longues promenades, j'ai essayé de capturer des bribes fugaces de cette aura antique. Les paysages crétois et leurs environnements urbains, baignés par la lumière naturelle et théâtrale de la mer Méditerranée, m'échappaient en permanence.

Depuis la naissance de mon deuxième fils sur l'île en 2024, mes visites sont devenues plus fréquentes et plus prolongées, et le souvenir de ce sens du destin tragique est devenu plus intense mais invisible.