Une sedimentation de neuf portraits
Le deuxième jour, j’ai décidé de demander à ma compagne de braquer sa caméra sur mon visage pour qu’elle devienne le miroir du carnage qui se déroulait sous mes yeux. J’avais déjà été témoin d’une succession de guerres depuis 2008 contre une population prise au piège, mais cette fois-ci, j'ai eu un pressentiment que quelque chose avait changé.
Le 139e jour, j’ai appris qu’elle était enceinte.
C’est alors qu’est venue l’idée de superposer, tout au long de la guerre, tous ces sentiments et ces pensées liés à des jours précis.
Le 167e jour, j’ai commencé à réaliser qu’il ne s’agissait plus d’une guerre comme les autres, mais que tous les signes d’une nouvelle Nakba se profilaient à l’horizon.
Le 235e jour, j’ai lu dans mon journal : « Cette réalité insupportable et le nombre de morts et de blesses n’ont désormais aucune importance, car l’effacement qui se produit, documenté quotidiennement par les victimes aux yeux du monde entier en ligne, englobe toutes les personnes vivant sur ce territoire ».
Le 262e jour, j’ai demandé à mon père, artiste maquilleur, de reproduire sur mon visage l’une de ses créations d’horreur emblématiques afin de refléter les horreurs du massacre en cours.
Puis, le 306e jour, j’ai réalisé qu’il n’y avait pas seulement aucune limite, mais aussi aucune frontière à cette folie. Ce cancer envahissait toute la région.
Le 327e jour, j’ai perdu tout espoir de voir une fin à cet échec humain collectif.
Le 364e jour, j’ai décidé de mettre fin à ce journal, un jour avant le premier anniversaire du genocide, le jour où nous sommes rentrés de l’hôpital avec notre nouveau-né.
A sedimentation of nine portraits
On the second day, I decided to ask my partner to point her camera at my face so that it would become a mirror reflecting the carnage unfolding before my eyes. I had already witnessed a succession of wars since 2008 against a trapped population, but this time, I had a premonition that something had changed.
On the 139th day, I learned she was pregnant.
That’s when the concept of overlaying all these feelings and thoughts linked to specific days throughout the war came to me.
On the 167th day, I began to realize that this was no longer a war like any other, but that all the signs of a new Nakba were looming on the horizon.
On the 235th day, I read in my journal: “This unbearable reality and the number of dead and wounded no longer matter, because the erasure that is taking place—documented daily by the victims before the eyes of the whole world online—encompasses everyone living in this territory.”
On the 262nd day, I asked my father, a makeup artist, to recreate one of his iconic horror creations on my face to reflect the horrors of the ongoing massacre. This cancer was invading the whole region.
Then, on the 306th day, I realized that there was not only no limit, but also no borders to this madness.
On the 327th day, I lost all hope of seeing an end to this collective human failure.
On the 364th day, I decided to end this journal, one day before the first anniversary of the genocide, the day we came home from the hospital with our newborn.
Μια καθίζηση εννέα πορτρέτων
Τη δεύτερη μέρα, αποφάσισα να ζητήσω από τη σύντροφό μου να στρέψει την μηχανή της προς το πρόσωπό μου, ώστε να γίνει ένας καθρέφτης που θα αντανακλούσε τη σφαγή που ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια μου. Είχα ήδη γίνει μάρτυρας μιας σειράς πολέμων από το 2008 εναντίον ενός εγκλωβισμένου πληθυσμού, αλλά αυτή τη φορά, είχα την προαίσθηση ότι κάτι είχε αλλάξει.
Την 139η μέρα, έμαθα ότι ήταν έγκυος.
Τότε μου ήρθε η ιδέα να συνδυάσω όλα αυτά τα συναισθήματα και τις σκέψεις που συνδέονταν με συγκεκριμένες ημέρες καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου.
Την 167η μέρα, άρχισα να συνειδητοποιώ ότι αυτός δεν ήταν πλέον ένας πόλεμος όπως όλοι οι άλλοι, αλλά ότι όλα τα σημάδια μιας νέας Νακμπά εμφανίζονταν στον ορίζοντα.
Την 235η μέρα, διάβασα στο ημερολόγιό μου: «Αυτή η αφόρητη πραγματικότητα και ο αριθμός των νεκρών και των τραυματιών δεν έχουν πλέον σημασία, γιατί η εξάλειψη που λαμβάνει χώρα —και τεκμηριώνεται καθημερινά από τα θύματα μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου στο διαδίκτυο— αφορά όλους όσους ζουν σε αυτό το έδαφος.»
Την 262η μέρα, ζήτησα από τον πατέρα μου, έναν μακιγιέρ, να αναπαραστήσει στο πρόσωπό μου μία από τις εμβληματικές δημιουργίες τρόμου του, για να αντικατοπτρίσει τις φρικαλεότητες της συνεχιζόμενης σφαγής.
Στη συνέχεια, την 306η μέρα, συνειδητοποίησα ότι όχι μόνο δεν υπήρχε όριο, αλλά ούτε και σύνορα σε αυτή την τρέλα. Αυτός ο καρκίνος εισέβαλε σε ολόκληρη την περιοχή.
Την 327η μέρα, έχασα κάθε ελπίδα να δω το τέλος αυτής της συλλογικής ανθρώπινης αποτυχίας.
Την 364η μέρα, αποφάσισα να τερματίσω αυτό το ημερολόγιο, μία μέρα πριν από την πρώτη επέτειο της γενοκτονίας, την ημέρα που γυρίσαμε στο σπίτι από το νοσοκομείο με το νεογέννητό μας.
portrait series - serie de portraits
Photographs used to create a layered image printed on transparent paper and arranged in overlapping layers as an installation in an exhibition space.
Des photographies utilisées pour créer une image en couches imprimée sur du papier transparent et disposée en couches superposées sous forme d'installation dans un espace d'exposition.